تجربه نشان داده است که امریکایی ها روی میز خود سبدی دارند از گزینه های مختلف علیه ایران گزینه هایی چون : تحریم ، مذاکره ، عملیات اطلاعاتی حمایت از جریان سیاسی مخالف ، عملیات تبلیغاتی و رسانه ای و...

با نگاهی به کارنامه عملکرد امریکا نسبت به ایران پس از انقلاب ، به وضوح دیده می شود امریکا تقریبا با توجه به اتفاقات و مسائل داخلی ما اقدام به انتخاب یک یا تعدادی از این گزینه ها نموده است . تقریبا تا سال 87 تمرکز امریکا بر گزینه تحریم بود به طوریکه تا آن سال با تلاش امریکا و همدستانش 5 قطعنامه تحریم بر علیه ایران صادر شد این قطعنامه ها نه تنها مانع کار ایران در مسائل هسته ای و غیره نگردید بلکه باعث سرعت گرفتن علم و فناوری در ایران شد و این دقیقا عکس خواسته ی امریکایی ها بود در نتیجه به ناچار به سراغ گزینه ای دیگر در سبد مذکور رفتند و آن بر خلاف خواسته ی باطنی شان مذاکره بود .

در خرداد ماه سال 87 (سال 2008) کشورهای غربی برای اولین بار به این نتیجه رسیدند که بادی حقوق ایران را به رسمیت بپذیرند و نامه ای مبنی بر علنی شدن این تصمیم و پذیرفتن برنامه غنی سازی در ایران نوشتند اما پیش شرطی داشت که اعلام می نمود اندازه ی