مقالات و تحلیلهای سیاسی

از را ههاي اساسي مقابله با فتنه گري در جامعه اسلامي روشنگري و افزايش بصيرت است در همين راستا به ناچار مي بايست نقش شصيتهاي سياسي و اجتماعي در مهار فتنه يا توسعه آن بررسي شود به همين دليل به ناچار بايد از اقدامات آنان سخن گفت که ممکن است مورد رضايت آنان هم نباشد آيا مي توان به بهانه اينکه سخن گفت از ديگران چون راضي نيستند غيبت تلقي مي شود ؟

  در پاسخ بايد گفت عليرغم اينکه غيبت از گناهان کبيره است ولي در مواردي جواز آن صادر شده است. مثلا درباره خواستگاري که براي ازدواج مراجعه کرده است تحقيق نمودن جايز و ارائه نظر هم غيبت تلقي نمي شود. در مسائل اجتماعي و سياسي هم اگر کسي بخواهد عهده دار مسئوليت مهمي شود لازم است در باره سوابق گذشته و اصالت خانوادگي و امانتداري وي تحقيق شود و اشکالي هم ندارد.

اما در باره فتنه گران بايد گفت يکي از موارد جواز غيبت براي کساني است که گناه علني انجام مي دهند (فاسقين) ؛ ادعاي تقلب د ر انتخابات (جرم بزرگ) ، دعوت مردم به آشوب ، حمله به مردم بي گناه، همراهي با دشمن ، آتش زدن مسجد، کشتن افراد بي گناه از جنايات سران فتنه است که شکي در فسق و فسوق اين افراد نمي گذارد. حال عده اي سران فتنه را محکوم کردند و برخي از آنان حمايت مي کنند و گروهي در مقابل جنايت آنان سکوت کردند و تداوم اين فتنه به نوع عکس العملي برمي گردد  که خواص از خود نشان داده اند .  اگر بخواهيم روشنگري کنيم ( که چاره اي جز اين نيست) بايد به نقش تک تک اين افراد اشاره کنيم . آيا اين اقدام و بردن نام اين افراد غيبت محسوب مي شود؟!خیر زیرا روشنگری غیبت نیست.